Opinia z dnia 17.08.2015r. nadesłana przez p. Józefa L.

Film Spike Jonze ONA to dzieło fantastyczne podejmujące tematykę obyczajową. Główny bohater rozwodzi się. Jest samotny. 
Twórca filmu przenosi akcję w sferę fikcji. Teodor zamawia program komputerowy według własnych marzeń. Zakochał się w programie o imieniu Samanta. Stracił kontrolę nad własnymi zachowaniami. Jest zazdrosny o jej innych 641 znajomych,  przyjaciół. 
Reżyser nakreśla obraz człowieka przyszłości. Ludzie szukają szczęścia w wirtualnym świecie. Zarówno Teodor jak i jego przyjaciółka tak się zakochali w swoich programach komputerowych, że po rozstaniu cierpią. 
Wizja przyszłości według Spike Jonze`a jest smutna. Człowiek staje się coraz większym indywidualistą i nie potrzebuje kontaktów z innym człowiekiem. Pojawia się możliwość zresetowaniu uczuć. Tak jak jednym kliknięciem usuwa się dane z komputera. Samanta  opuściła bohatera w tym samym czasie kiedy  przyjaciel znajomej Teodora. Oboje bardzo mocno to przeżyli. 
 Muzyka podkreśla nastrój akcji filmu. Wzbogaca jego odbiór. Moim zdaniem audiodeskrypcja posiada pewne niedoskonałości: bohater zbyt często „marszczy brwi”
 i „mruży oczy”. 
	 
Opinia z dnia 17.08.2015r. nadesłana przez p. Zby-niusa M

Obejrzeliśmy z żoną film p. t. “Ona” z zainteresowaniem. Bohater filmu, informatyk, Naszym zdaniem tak zaangażował się w pracy przy  komputerze, że wolał wirtualną rzeczywistość od realnego życia. W tym świecie mniej problemów, natomiast dużo rozmów, a nawet przyjemności na życzenie . O zgrozo! darzył uczuciem system operacyjny, tak jak kobietę w realnym życiu. W momencie  gdy usłyszał, że jest jednym z wielu tysięcy, prawie się załamał i rozglądając się wrócił do realu. Film fantazyjny, ale tak naprawdę, niektórym małolatom się zaczyna mylić rzeczywistość z wirtualnym światem, po kilkugodzinnym graniu w gry komputerowe. Mogą to być coraz częstsze przypadki, no cóż, konsekwencja postępu elektroniki komputerowej. Momentami dialog, spiker , muzyka ,były jednoczesne, a przez to trudne do zrozumienia. Miałem z początku problem , czy to real – czy to rozmowa bohatera z programem komputera?. Audiodeskrypcja w tym filmie była pomocna, zrozumiałem, że po włożeniu do ucha słuchawki bohater rozmawia z programem komputerowym , jak z kobietą. Dobry film o problemach które mogą spotykać ludzi w przyszłości. 

Opinia z dnia 18.08.2015r. nadesłana przez p. Sylwię S.

Film "Ona" bardzo mi się podobał. Najbardziej w całym filmie podobało mi się ten inteligentny syntezator. Gdyby w Polsce było coś takiego my niewidomi mielibyśmy bardziej proste życie. Bo moglibyśmy dojść gdzie chcemy co było  pokazane na filmie jak Samanta prowadzi  głównego bohatera do budki z jedzeniem. było by to po prostu wspaniałe.. No ale pozostanie to wyłącznie marzeniem. Film naprawdę bardzo ciekawy, bardzo  ale to naprawdę bardzo mi się podobał. 

Opinia z dnia 19.08.2015r. nadesłana przez p. Zbigniewa N.

Najnowszą propozycję IKFON odebrałem jako komedię romantyczną SCi FI. W ciekawy sposób zabarwiony finezyjnym humorem, twórcy filmu starają się uświadomić jak będą wyglądały przyszłe relacje miedzy ludźmi a wyposażonymi w wysoką inteligencję avatarami. Komuś może wydawać się, że jest to jeszcze odległa przyszłość, ale śledząc doniesienia z różnych placówek badawczych widzimy jak szybko zbliżamy się do chwili kiedy ta naukowa fikcja stanie się rzeczywistością. Cieszę się, ze twórcy biorą takie tematy na artystyczny warsztat i starają się przegotować odbiorcę mentalnie i emocjonalnie do wielkiego zderzenia tych dwóch odrębnych cywilizacji.
Światowej sławy socjolog Zygmunt Baumann, mówił kiedyś, ze przed laty badał prasę brytyjską ukazującą się w XIX w. pod kątem tego czy społeczeństwo zdawało sobie sprawę, że żyje w okresie głębokiej rewolucji przemysłowej. Okazało się, że ówcześni ludzie byli tego zupełnie nieświadomi, tak jak prawdopodobnie my nie przeczuwamy kolosalnych zmian jakie za kilkadziesiąt lat a być może za kilkanaście lat - czekają ludzkość. 
Hoimar von Ditfurth w książce „Nie tylko z tego świata jesteśmy” przewidywał, ze świadomość i inteligencja będą ewoluowały w kierunku wszechkosmicznym, co zbędnym uczyni biologiczny nośnik jaki znamy obecnie. 
Cieszę się, że „Ona” przygotowuje do tej rewolucji i być może, że ostrzega przed jej skutkami. Tak by nie było za późno, kiedy to obudzimy się w świecie inteligencji nieożywionej 
Film cały czas trzymał mnie w napięciu dzięki wartkiej akcji i zaskakującym jej zwrotom. Podobała mi się muzyka i audiodeskrypcja znakomicie wykonana przez Mariusza Pogonowskiego. 
Na koniec uwaga techniczna. Marzy mi się by w przypadku filmów obcojęzycznych ścieżka lektora czytającego tekst polski była słyszalna w jednym głośniku a głos lektora czytającego tekst AD w drugim głośniku.

Opinia z dnia 20.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Renatę P.
Niesamowite, jak wiele filmowych scen science fiction pokazuje naszą rzeczywistość związaną z ludzkim pragnieniem miłości. Przykładem tego są liczne dialogi między osamotnionym  Theodorem a sztuczną inteligencją, Samanthą, która jest zaawansowanym systemem operacyjnym, znajdującym się w urządzeniu w kształcie książeczki. Z dużym zaciekawieniem śledziłam pogłębiającą się przyjaźń między nimi przeradzającą się w miłość. Theodore początkowo zafascynowany swoją elektroniczną kobietą, niestety na koniec się rozczarował, dowiadując się, że oprócz niego Samantha kocha i uwodzi swoim głosem jeszcze aż 641 innych osób, a on tak zupełnie po ludzku pragnął wyłączności. Wprawdzie Samantha mu wyjaśniła, że jest inna, ale to nie znaczy, że kocha go słabiej i powiedziała, że: „Serce nie jest pojemnikiem, który można napełnić, ono rośnie w miarę kochania.”
Gdy Samantha odchodzi, Theodore płacze, wpatrując się w czarny ekran monitora. Ważne jest to, że po tych przeżyciach doszedł do wniosku, że jego prawdziwą przyjaciółką jest Catherine, ponieważ razem dojrzewali. Pisze o tym do niej w liście, podkreślając, że ją bardzo kocha.
Cieszę się z dynamicznego rozwoju techniki. Tak wiele urządzeń udoskonala nasze codzienne życie, czyniąc je wygodniejszym i ciekawszym. Coraz łatwiej                                                                                                                                               i szybciej możemy się komunikować dzięki różnorodnym gadżetom. Ale to nie zastąpi bezpośredniego kontaktu z drugim człowiekiem w tak zwanym realu. Ważne jest, żeby pielęgnować przyjaźnie w bliskich spotkaniach. 
Najwybitniejszy, moim zdaniem współczesny polski filozof Leszek Kołakowski w swoim dekalogu stwierdza: „Po pierwsze przyjaciele.”
Muzyka bardzo pasuje do treści filmu, jest delikatna i kojąca.
Podobały mi się filmowe krajobrazy, letnie kojarzące się z wypoczynkiem,                                                                                                                a zimowe działające chłodząco na upalne dni.
Audiodeskrypcja w wykonaniu Mariusza Pogonowskiego, jak zwykle była, znakomita. Po raz pierwszy słyszałam opis wyglądu głównych bohaterów filmu. Uważam to za bardzo dobre rozwiązanie.
Bardzo dziękuję za udostępnienie filmu. 
Opinia z dnia 21.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Mateusza P.

Tym razem nietypowo zacznę od audiodeskrypcji. Jak zwykle świetna i nieoceniona. Nie podobał mi się tylko na początku jak dla mnie przydługi opis Tiodora. Lepiej chyba gdybym miał możliwość wyboru, czy chcę go odsłuchać, czy nie.
Film ciekawy i w moim typie. Pokazuje co może się stać gdy pozwolimy się 
zdominować przez nowe technologie.... Swoją drogą pół żartem pół serio obawiam się co to będzie wkrótce wydawany nowy IOS? Podobno tam jakaś polska Siri szykuje się do ataku:).
Nie wiem, ale tak sobie myślę, że może reżyser chciał pokazać, że gdy nie mamy prawdziwych realnych kontaktów i wsparcia to dzieją się właśnie takie dziwne rzeczy jak w filmie. W sumie przyrównał bym takie obcowanie z systemem trochę do zoofilii, bo przecież człowiek i system to jednak dwa różne gatunki, no ale nie wiem no....
Na koniec frapuje mnie czemu jednak system odszedł? Może czegoś nie wychwyciłem. Ciekawi mnie, czy to ludzie powstrzymali sztuczną inteligencję, czy ona sama jakoś się zniszczyła.

Opinia z dnia 22.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Witolda G.

Po pełnych emocji przeżyciach towarzyszących kosmonautom w filmie – Grawitacja, po doznaniach estetycznych i poznawaniu Rzymu w filmie – Wielkie piękno, Klub przenosi nas do przestrzeni wirtualnej, w amerykańskim filmie z 2013 roku. Reżyser- Spike Jonze prowadzi widza w być może  niezbyt daleką  przyszłość, związaną ze światem wirtualnym, realizując ideę science fiction.
   Film poznawałem z uzasadnionym zainteresowaniem, w pewnych momentach z dreszczykiem emocji oraz z ciekawością, jak to się zakończy? Ponieważ Pani moderator Maria Niesiołowska przekazała wprowadzenie do filmu bogate  w treści , z dokładnym przedstawieniem fabuły, większości wątków i epizodów, więc skupię się głównie na ich analizie i wnioskach z niej wynikających. Wprowadzenie wraz z dodatkiem, moim zdaniem,  jest  cennym uzupełnieniem filmu. Wprawdzie Pani Niesiołowska informuje, że świadomie zrezygnowała z końcowych pytań , jednak wynikają one z treści.
   Dla osoby pozbawionej możliwości widzenia obrazu, film jest chwilami trudny w odbiorze. Brak widzenia jest częściowo rekompensowany ćwiczoną często wyobraźnią. W tym filmie, o niezbyt  rozbudowanej fabule, sprawdza się to. W nadążaniu za śledzeniem fabuły, wątków, epizodów i często zmiennej akcji,  ze scenami retrospekcji, bardzo pomagała audiodeskrypcja,  zwłaszcza, że była przekazywana komunikatywnie, zrozumiale,z właściwą interpretacją przez wspaniałego Pana Mariusza Pogonowskiego. Zalety Tego aktora i lektora poznawaliśmy w kilku ostatnich filmach.
Po zapoznaniu się z filmem, zwróciłem uwagę na wybrane, szczególnie interesujące mnie zagadnienia
1.	Zawsze interesował mnie problem samotności, szczególnie, gdy po 52 latach szczęśliwego małżeństwa, zmarła żona. W filmie Ona, znajduję swoiste psychologiczne studium samotności. Reżyser nie mówi o tym wprost, ale jest dobrym psychologiem i obserwatorem różnorakich przejawów życia. Zwykle samotność kojarzona jest ze starszym wiekiem, a przecież nie zawsze tak jest, czego dowodem jest fabuła naszego filmu. Trzydziestokilkuletni bohater – Theodore – były pisarz, dziennikarz od roku stał się samotny, pozostaje w separacji po decyzji o rozwodzie z żoną – Khaterine. Nie może poradzić sobie z samotnością. Pracuje wśród ludzi, mimo to, nie może znaleźć miejsca dla siebie. Poczucie samotności pogłębia rodzaj zajęcia. Jest korespondencyjnym doradcą ludzi w różnych sytuacjach życiowych. Wzbudza powszechne zaufanie. Serdecznie radzi swym respondentom, posługuje się pismem odręcznym, umacniając zaufanie. Jednak sobie nie umie pomóc. Ratuje się ucieczką w świat wirtualny. Zachęcony natrętną, sugestywną reklamą ,staje się użytkownikiem najnowocześniejszego, najinteligentniejszego systemu operacyjnego. System przemawia do niego osobiście kobiecym, uwodzicielskim  głosem Samanty. Przejmuje nad nim władzę Samanta, odgaduje jego potrzeby. Theodore jest zadowolony, ale podświadomie pozbawia się własnej podmiotowości. Nie odczuwa już tak dotkliwie samotności. W każdej chwili i w każdej sprawie zwraca się do Samanty, a system zaspokaja jego potrzeby, nawet przeżycia doznania erotyczne. Kontakty Theodore i Samanty rozwijają się i nasilają w sposób niepokojący. Finałem jest wzajemne wyznanie miłości mężczyzny i systemu operacyjnego. Zaskakujące i niebywałe! Wreszcie do świadomości człowieka dociera niedorzeczność tego, co się stało. Dochodzi do opamiętania. Nasz bohater pisze list do Khaterin. Komputer wydaje ostatnie polecenie – wyślij. Theodore decyduje – wysyła . Ekran monitora gaśnie. Nie ma Samanty. Wirtual wraca do realu. Nasuwa się jedyny wniosek – ratunkiem przed samotnością jest człowiek, przyjaciel. Samotność należy pokonywać w sferze psychicznej. Doskonale to ilustruje Pani moderator przytaczając cytat wzięty od Starszych Panów – tych od szronu na głowie i maja w sercu – „ Nie zastąpi już, obcowania ciał, obcowanie dusz”.
Wymowne i symboliczne jest zakończenie filmu w scenie na dachu. Na tle szerokiej      panoramy miasta tuli się para ludzi. Nie odczuwają samotności. Uważam tę scenę za wielkie przesłanie reżysera kierowane do wszystkich ludzi. Innym symbolicznym obrazem jest tłum samotnych ludzi, wpatrzonych w swoje aparaty łączące ich ze światem wirtualnych, nie reagujących na otaczający tłum. Smutne, przerażające, ale coraz bardziej powszechne.
2.	Innym wątkiem, występującym w różnych odmianach i konfiguracjach w dziełach sztuki w najszerszym pojęciu, jest miłość. W omawianym obrazie, reżyser, w początkowych jego fragmentach wskazuje na różne przejawy tego uczucia w listach kierowanych przez głównego bohatera do swych respondentów. Przewijają się uczucia troski, przyjaźni i pamięci. Reżyser rozwija je w wielu epizodach i scenach. W miłości i przyjaźni upatruje możliwość  i skuteczne działanie w pokonywaniu samotności. Miłość  w różnych formach, postaciach duchowych i cielesnych, to podstawa współdziałania społecznego. Z własnego doświadczenia wiem, jak należy cenić miłość, przyjaźń i życzliwość. Prawdziwym szczęściem jest spotkać osoby przyjazne. Często oczekujące wzajemności z naszej strony. Nie odtrącajmy ich. Śpieszmy się kochać ludzi.
3.	Problemem, który musi pobudzać inspirować do refleksji oraz przemyśleń i działania, jest przyszłość świata i ludzi na nim żyjących. Słyszałem kiedyś stwierdzenie znanego uczonego – cywilizacja jest wrogiem cywilizacji. Oby to nie potwierdziło się. Jest  poważne ostrzeżenie i memento. Film – Ona aż nadto dostarcza nam dowodów do snucia katastroficznej wizji. Samotność wśród tłumu, uzależnienie od systemów elektronicznych itp. musi przerażać rzeczywistość wokół nas- wydzielone osiedla, ochraniane, monitorowane. Gdzie tu miejsce na miłość, przyjaźń i wzajemne zaufanie?   
   Kończąc rozważania, pragnę podkreślić, że moim zdaniem, reżyser Spike Jonze w pełni zasłużył na Oskara. Wszyscy aktorzy doskonale zagrali powierzone im role, ze szczególnym podkreśleniem odtwórcy roli głównego bohatera – Theodore. Całości wrażeń dopełniła wspaniała muzyka. Piękna pieśń i towarzyszące jej ukulele, które przywołują moje osobiste, rodzinne wspomnienia. O audiodeskrypcji można mówić tylko  w samych superlatywach. Jej lektor – Pan Mariusz Pogonowski – aktor, znany klubowiczom z kilku filmów, a uczestnikom płockich Festiwali osobiście. To już legenda, fenomen i idol. Życzmy panu wielkiej, dalszej kariery.
   Na zakończenie informacja. Kilka dni temu odwiedzili mnie goście z USA. Podczas dyskusji o kulturze, wspomniałem o filmie – Ona. Film ten jest u nich powszechnie znany, a jego reżyser ceniony. Z przyjemnością to usłyszałem i jestem dumny z naszego IKFON „Pociąg”.

Opinia z dnia 22.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p.p. Ewę i Sławomira M.

Tak jak każdy człowiek, tak i każde jego dzieło ma swoją opowieść.

„Ona" jest filmem o samotności wynikającej z teoretycznego podchodzenia do życia, a nawet napisalibyśmy, że wyimaginowanego i tego bardziej bezdusznego czyli wirtualnego. W tym prawdziwym musimy zgadzać się na kompromisy z drugim człowiekiem by móc w pełni korzystać z życia ziemskiego. Zmuszamy siebie i innego człowieka do akceptacji swojej inności, na przykład w odczuwaniu radości czy smutku. Dzięki kompromisom ludzkość nie
zaginęła i rozwija się dalej. 
Śledząc losy bohaterów widzimy, że życie wirtualne prowadzi w ostatecznym rozrachunku do destrukcji, bo wirtualność człowiekowi się tylko podlizuje. Robi to tylko po to by człowiek zajmował się tylko nią. Wystarczy awaria systemu i zmanipulowana ofiara jest sama, bo jak tu zapytać drugiego człowieka, czy widziałeś mojego przyjaciela. W filmie tym bardzo ciekawie reżyser opowiedział widzom o problemie dotyczącym uzależnień. 
Dużo łatwiej oglądało się go dzięki przedstawieniu postaci filmowych przed projekcją. Jeżeli to ma miejsce po filmie , to pojawia się nieprzyjemne zderzenie wyobrażenia ze stanem faktycznym wyglądu postaci filmowych.

Opinia z dnia 22.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Alicję N.

Po przeczytaniu wprowadzenia, z pewnymi oporami zasiadłam do obejrzenia filmu „Ona”. Wpływ na ten stan rzeczy miał fakt, że zaproponowano mi komedię połączoną z dramatem i romansem science fiction. Zastanawiałam się, czy takie przemieszanie gatunków nie wywoła solidnego zawrotu w mojej biednej głowie?
A i owszem okazało się, że miałam rację. Jednak nie chodzi o zawirowanie myśli, przemieszanie gatunków, ale o odczucia widza. Chwilami obraz Spike Jonze wywoływał u mnie zażenowanie, litość, zdegustowanie. Żadna rewelacja Skype i seksualne uniesienia, ale dodanie do tego duszenia zdechłym kotem – ubarwiło w sposób oryginalny scenę. Jednak przez biednego, uśmierconego kota stracił Theodore. Wyglądał na zagubionego w rzeczywistości, w której przyszło mu żyć. Generalnie cała jego postawa sugerowała człowieka z problemami, depresyjnego, ale i wrażliwego. Theodore, był kimś, kogo należy chwycić za rękę i przeprowadzić przez życie.
W rolę przewodnika wcieliła się urokliwa z głosu Samantha, czyli system operacyjny ze sztuczną inteligencją. Cudownie oczarowała bohatera czyniąc z niego powolnego sobie niewolnika. Przejęła kontrolę nad jego sprawami, a z czasem także uczuciami. Scena, w której Samantha doprowadza do dziwacznego trójkąta jest koszmarna, wręcz niesmaczna. Właściwie ludzie zostają w niej ofiarami systemu operacyjnego. W ten deseń można długo, ale po co?
Przecież współczesny człowiek jest świadomy kierunku, w którym podąża. Obecnie urządzenia elektroniczne są nieodłącznym elementem codzienności. Używają ich małe dzieci i zaawansowani wiekiem seniorzy. Dobrze, że tak jest, bo od postępu technologicznego nie należy uciekać. Trzeba jednak nauczyć się właściwie z niego korzystać. Jeżeli człowiek dojdzie do takiego etapu, że życie będzie mu porządkowała i układała sztuczna inteligencja, to od razu może zejść do podziemia.
W moim subiektywnym odczuciu „Her”, to żaden nowatorski obraz. Spike Jonze nie odkrył Ameryki, bo dawno już odkryta. „X” lat temu oglądałam film, w którym człowieczeństwo znalazło odbicie w lalce do erotycznych zabaw. Oj miał z nią „używanie” główny bohater, podobne jak Joaquin Phoenix w „Her”. Jednak przyznaję, że reżyser nakręcił dobry film, który nie pozostawia widza obojętnym wobec toczącej się fabuły. To ogromny atut sprawiający, że warto po niego sięgnąć.
Podczas oglądania filmu zastanawiałam się, czy Samantha była jedynie głosem? A może widz dostrzegał na ekraniku urządzenia Theodore’a postać kobiety?

Opinia z dnia 25.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Wiesława T.

Dziękuję za ciekawy film oraz za opis wyglądu głównych bohaterów na początku, co znacznie ułatwiło mi rysowanie w wyobraźni rozgrywających się scen. W tym obrazie reżyser nie rozpacza nad upadkiem cywilizacji, ale mówi o samotności i głodzie bliskości do drugiego człowieka. O iluzjach spełnienia i bólu rozczarowań. Ponad to ukazuje nam, jak wielki wpływ może mieć na nas nowoczesna technologia. Świat nieodległej przyszłości, który kreśli na ekranie, to nie futurystyczna wizja, ale rzeczywistość, którą dobrze znamy. Wielkie wieżowce, sterylne mieszkania, ludzie przemykający z domu do pracy, bezustannie mówiący do słuchawki telefonu. Wszystko to znane, gdzieś widziane, bliskie. 
Bo już dziś mamy komputery z ładną syntezą mowy o barwie głosu żeńskiej lub męskiej, również iPhone'y, którym dyktujemy głosem SMS-y. Sztucznej inteligencji jeszcze nie, ale jak długo? Naukowcy od jakiegoś czasu nad nią pracują. A jakie będą tego skutki? 
Theodore cierpiał z powodu rozwodu oraz związanej z nim pustki, dlatego szukał partnerki, która by ją zapełniła. A kto szuka, ten znajdzie. Wprawdzie nie była ona prawdziwa, lecz wirtualna, ale miał przyjemność odczucia głębokiej więzi nie tylko psychicznej.
Czy to możliwe w realnym świecie? Może i tak. Dla mnie jednak milszy jest kontakt fizyczny od wirtualnego, jaki daje komputer. Jeden lubi fasolkę, a drugi golonkę. Kwestia gustu, a o gustach się nie dyskutuje. 
Ciekaw jestem, jak potoczyłoby się życie Theodora, gdyby wybrał głos męski? 
W końcowej scenie, gdy Theodore wyszedł z Amy na dach oglądać panoramę Los Angeles, obawiałem się, że skończy się to tragedią. I po odejściu Samanthy w cyfrowy niebyt skoczy z dachu. Na szczęście do tego nie doszło. Jeszcze jedno, Theodore przyszedł do prawdziwej Amy, a nie wirtualnej.
Postaci, których wcale nie jest wiele, według mnie obsadzone są świetnie. Szczególnie podobała mi się gra Joaquina Phoenixa, do którego trudno nie czuć sympatii, choć jest człowiekiem bez charakteru, i Amy Adams. Niełatwo też sobie wyobrazić Samanthę z głosem innym niż Scarlett Johansson. A trzeba pamiętać, że także postaci drugoplanowe wcale nie są 
tylko gadającymi głowami.
Muzyka, w większości elektroniczna i kilka folkowo-rockowych piosenek, idealnie ilustruje film. Audiodeskrypcja według mnie została zrobiona profesjonalnie, pomagając w 
pełni odebrać ten obraz. Również dla mnie kończy się on nieco za szybko, a refleksja płynąca z zakończenia jest niewspółmierna do przemyśleń budowanych przez cały film. Ale to wcale nie znaczy, że zakończenie jest złe. Film jest bardzo dobry i jeśli ktoś lubi mocno osadzone w 
rzeczywistości wizje science fiction, to z całą odpowiedzialnością poleciłbym go.

Opinia z dnia 25.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Radosława M.

Obejrzałem film „Ona” z dużym zaciekawieniem jak został w nim przedstawiony zapowiadany temat, ale trochę się rozczarowałem infantylnością i naiwnością tego obrazu w odniesieniu do współczesnych technologii. Przyznam, że był to jeden z filmów tegorocznego programu, IKFON na który z niecierpliwością czekałem, bo i tematyka mi bliska i czytane wcześniej recenzje bardzo pozytywne. Rozterki życiowe programu komputerowego nad jego tożsamością raczej mnie jednak bawiły, a nie pozwalały uwierzyć w prawdopodobieństwo takiej sytuacji, z jednej strony za dużo fantastyki, z drugiej za mało tej naukowej.
Osobiście nie wierzę w uzyskanie jakiejś samoświadomości przez program komputerowy jak bardzo skomplikowany by on nie był, bo zawsze będą stali za nim ludzie. Inna sprawa, że już dziś programy oparte na tak zwanej sztucznej inteligencji potrafią w ułamkach sekund przetwarzać ogromne ilości danych i stworzenie przez zespół psychologów, socjologów i programistów algorytmu takiej Samanthy to jedynie kwestia czasu. Nie będzie to jednak samoistny byt, a jedynie tak doskonały program, że rozmówca nie będzie miał poczucia obcowania z maszyną, lecz żywym człowiekiem, co zresztą zwie się testem Turinga określającym stopień sztucznej inteligencji programu na podstawie tego czy rozmówca jest się w stanie zorientować w mistyfikacji. Pytanie i refleksja jak nie wiele zapewne potrzeba, by komuś osamotnionemu odpowiednio dobranym programem stworzyć namiastkę bliskości i jak łatwo taką osobę nabrać na uczucia. Przypominają mi się historie osób, które zmanipulowane przez Internet wysyłały pieniądze na podróż, by móc się zobaczyć z poznaną w Sieci osobą, padając jednocześnie ofiarami oszustów, bo tam oczywiście po drugiej stronie byli żywi ludzie, lecz nie te przyjacielskie bratnie dusze chcące spotkania za które się podawali. Pomyśleć jak takie programy ułatwiły by im żerowanie na ludzkiej potrzebie bliskości z drugim człowiekiem na zasadzie przywiązałeś się to płać, żeby dalej korzystać.
Najwięcej do refleksji daje postać samego Theodore’a, który po rozstaniu z żoną kompletnie nie potrafi sobie poradzić z własnymi emocjami i uczuciami. Takich osób jest przecież całe mnóstwo i przy sięgającym 50% odsetku rozwodów amerykańskie korporacje komputerowe już dziś zapewne zbiły by majątek na takim programie i wcześniej czy później może nie w takiej formie jak w filmie, ale takie programy się pojawią. Dziś ich namiastkę stanowią po prostu chaty i komunikatory internetowe, gdzie po drugiej stronie monitora siedzi jeszcze człowiek, ale przy odpowiednio zaawansowanych algorytmach nie wątpię, że będzie on mógł zostać wyeliminowany na rzecz rozmawiającej z nami maszyny i to rozmawiającej tak by nas zadowolić w jak największym stopniu, bo zaprogramowanej przez znawców ludzkiej psychiki, a nastawionych na zaspokojenie potrzeb konsumenta i oczywiście przyniesienie jak największych zysków właścicielowi.
Moim zdaniem ten film to takie ostrzeżenie dla współczesnego człowieka, który już dziś zatraca się w technologiach utrzymując kontakt z innymi głównie przez smsy, maile i różne komunikatory zamiast realnego, dającego znacznie więcej satysfakcji spotkania w cztery oczy. Do tego ten zawód głównego bohatera, który pisze listy za ludzi nie potrafiących wyrazić swych uczuć, samemu będąc pogubionym. Coś co wygląda jak czyste wariactwo, facet gadający sam do siebie czy też do rozkładanego komputerka, program zastanawiający się nad swoją tożsamością przedstawione zostaje jako coś normalnego, spotykasz się z programem, a to super, z jednej strony drażniła mnie ta infantylność przekazu w filmie, z drugiej strony tak teraz myślę, że może właśnie tak to miało wyglądać. Takie przerysowanie wszystkiego pokazujące nam to nie jest normalne, że więcej czasu spędzacie przed ekranami waszych komputerów i smartphoneów używając ich do komunikacji z bliskimi wam osobami.

Opinia z dnia 27.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Patrycję B.

Ciekawa koncepcja filmu pozwala zastanowić się nad przyszłością, jaka czeka nas w informatyce. Jest to realne ostrzeżenie dla ludzi, którzy z powodu samotności lub trudności w relacjach z innymi zagłębiają się bez reszty w wirtualnym świecie, gdzie jednak wszystko jest sztuczne, bezcielesne. 
Reżyser bardzo dobitnie eksponuje fakt, że na dłuższą metę nie da się żyć jedynie miłością platoniczną - każdy przecież potrzebuje dotyku, przytulenia i ciepła ukochanej osoby. Dowodem na to są doświadczenia tych, których znajomości opierające się jedynie na kontaktach internetowych lub telefonicznych nie przetrwały próby czasu. Jeśli chodzi o konstrukcję, to sceny w filmie dość nagle się zmieniały i mimo dobrej audiodeskrypcji czasami nie wiedziałam, gdzie w danym momencie główny bohater się znajduje.
Ogólnie jednak film nie był trudny i dziękuję za niego.

Opinia z dnia 27.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Eugenię W.

Czy obecna współczesność z różnymi technicznymi usprawnieniami, to jest ten postęp, o który walczą pokolenia? 
Czy nie jest to dążenie do zguby?
Budowanie świata może odbywać się na wiele sposobów, z różnymi treściami, również z połączeniem sytuacji realistycznych z abstrakcyjnymi. 
Pokazany film "ONA", to dla mnie pewien rodzaj w y n a l z k u. Jako coś nowego zaciekawił mnie i przez całą akcję starałam się wychwytywać ironię reżysera, która wg mnie pobrzmiewa w dociekliwych dialogach. Życie jednego bohatera Theodora pokazane przez Joaquina Phoenixa w sposób wiarygodny i nieprzekłamany. Kręcimy się  wokół jego osoby.
Poznajemy jego pracę, żonę, sąsiadów i przedstawicielkę sztucznej inteligencji. Reżyser, głosem Scarlett Johansson, wprowadza w monotonne i nudnawe życie Theodora, system operacyjny Samantę. 
Dobrze się bawiłam, bo świetny nastrój stwarzała muzyka, a dociekliwość Samanty była rozbrajająca. Była to dla mnie przygoda, bajka , w której rozróżnienie między jawą, a zwidem było momentami wręcz niemożliwe. Możliwości technologiczne, jak i ludzka wyobraźnia są ogromne.
Według mnie nie można porównać i zrozumieć przedstawicieli dwóch światów.  Reżyser ciekawie przemieszał życie Theodora i trzymałam kciuki, żeby wrócił do naszego, ludzkiego świata...Został sam, ale to Samanta odeszła! Jestem zdana na własne domysły, czy ten rodzaj w y n a l a z k u, to jednak sprawa serio, czy zguba i zagłada ludzkości, czy wyraz ironii? Rozum i zmysłowość nie idą w parze, oj nie. 
Dla mnie to film przygodowy z dreszczykiem i jako taki będę go polecać.    

Opinia z dnia 27.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Edytę M.

Tym razem pokusiłam się o mały eksperyment, czyli najpierw film, potem wprowadzenie. Oczywiście, nic a nic wcześniej na temat tego filmu nie wiedziałam, toteż i nie wypracowałam sobie najbladszego o nim wyobrażenia. Miałam do swojej dyspozycji tylko krótki, rzeczowy tytuł. Sugerował on, że rzecz będzie o kobiecie. Nie spodziewałam się jednak, że tytułową „Oną” będzie system operacyjny i to o wyjątkowo seksownym głosie. Głos miał też piękne, kobiece i wymyślone na poczekaniu imię, i jak na system operacyjny był – nomen omen – nieludzko inteligentny, ale i bardzo po ludzku uczuciowy. Do pełni człowieczeństwa głosowi brakowało tylko ciała…
Początek filmu był dość niemrawy i trącił nudą. No nie wydał mi się nazbyt zachęcający do dalszego z jego bohaterami obcowania. Szybko się też zorientowałam, że „Ona” to film z gatunku science-fiction, co jeszcze bardziej mnie do niego zniechęcało. No jakoś nie udało mi się polubić tego gatunku… I być może nie wytrwałabym do końcowych napisów, gdyby nie nagła myśl, że to, co właśnie oglądam, traktując jako fantastykę, jak najbardziej dotyczy współczesnego świata, a więc i mnie samej. Ja po prostu oglądałam film o sobie i swoich z ludźmi relacjach. Większość moich znajomych (w tym i członków rodziny) żyje w takim pędzie i w takim notorycznym „niemaniu” czasu na choćby małe tete a tete przy filiżance kawy, że nasze wzajemne kontakty ograniczają się jedynie do rozmów na Skype, czy tylko naprędce wyklikanych maili lub SMS-ów. To samo tyczy się coraz szerszej rzeszy znajomych rozsianych po kraju i świecie, z którymi kontakt możliwy jest jedynie za sprawą Internetu. No w każdym razie przyszło mi żyć w czasach, w których życie rodzinne i towarzyskie dzieje się gdzieś w cyberprzestrzeni. Coraz trudniej nam spotkać się w realu, np. na ławce w parku, gdzie można by oddać się ożywionej i urozmaiconej jeszcze bardziej ożywioną gestykulacją dyskusji. Za to coraz łatwiej spotkać się nam na łączach internetowych. Bóg zapłać i za to!!! 
No i jak tak sobie oglądałam ten film, to i sobie pomyślałam, że i ja na co dzień korzystam z takiego systemu operacyjnego, a nawet z kilku takich systemów, tylko że wszystkie one mówią głosem Agaty, a nie Samanty. Jednak swoją funkcję spełniają… Prawdopodobnie i ja jestem dla kogoś takim systemem operacyjnym, mówiącym głosem Agaty, Ewy, czy Pauliny, a za sprawą Skype, czy telefonii komórkowej – głosem Edyty. Z wieloma osobami od wielu już lat w ten właśnie sposób uprawiam życie towarzyskie i trochę dziwnie byłoby mi teraz z nimi spotkać się w realu i nie czuć przy tym skrępowania. Istnieje bowiem niemałe ryzyko, że takie długotrwałe przebywanie ze sobą w cyberprzestrzeni oducza kontaktów w tradycyjnym ich rozumieniu. Czyżby błędne koło?… Dziwny świat sobie stworzyliśmy, prawda? Z jednej strony bardzo siebie nawzajem potrzebujemy, potrzebujemy bycia ze sobą na poziomie cielesnej bliskości, z drugiej jednak strony nie dajemy sobie na to szansy. Skazujemy się na samotność i ewentualnie na bycie razem za pomocą najnowszych technologii. Coraz częściej jesteśmy dla siebie tylko bezcielesnymi głosami, czasem tylko wyklikanymi w mailach myślami. Gdyby nie fotografie z naszą podobizną, które tak chętnie wystawiamy na portalach społecznościowych, to już chyba w ogóle byśmy zapomnieli, co to takiego ta cielesność. Ale co wtedy, gdy mamy czas i ochotkę na cyberpogaduszki, a system się zawiesza? No wtedy mamy dramat jednostki…  
Tak czy siak sam film wydaje mi się dziełem bardziej przeciętnym niż wybitnym. Ponadto jest fantastyką naukową, więc na większe zainteresowanie z mojej strony i tak liczyć nie może… Ale doskonale rozumiem, że science-fiction to tylko jeden ze sposobów przedstawienia problemu, który równie dobrze mógłby zostać ujęty w ramy osadzonej w teraźniejszości i realności komedii romantycznej lub dramatu obyczajowego. Zresztą, kilka dobrych lat temu poruszony w tym filmie problem zagospodarował na użytek własnej twórczości Janusz Leon Wiśniewski. Mam na myśli jego książkę „Samotność w sieci”, która doczekała się nawet swojego filmowego odpowiednika. 
Póki co, film Spike Jonze wkładam do szuflady z produktami jednorazowego użytku. Obejrzałam go raz i to mi na razie wystarczy. Zaś samą, jak najbardziej ponadgatunkową fabułę, traktuję jako zwierciadło, w którym oglądam niemal wierne odbicie współczesnego społeczeństwa. Bo film „Ona” to wcale nie aż taka fantastyka! Odeślę zaraz do pani moderator ten tekst, po czym skontaktuję się z którymś z moich wiernych od lat systemów operacyjnych, na szczęście wciąż obdarzonych niedoskonałą, bo ludzką inteligencją… 
A-ha! Tekst wprowadzenia i dodatek o fantastyce naukowej w filmie, literaturze i grach komputerowych przeczytałam, ale zdania na temat obejrzanego filmu nie zmieniłam. 

Opinia z dnia 29.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Lidię P.

Przedziwny to film i dający wiele do myślenia. Mamy oto nadwrażliwego mężczyznę, który zamiast być typowym macho,  jest niepozbierany po odejściu żony, nie umie albo nie chce szukać w miejskim molochu nowych znajomości. Zamiast tego po powrocie do domu zanurza sie w świecie gier i telefonicznych erotyków. I jakby było jeszcze nie dość, jego praca to także dołek. Dzień w dzień wymyślać ludziom listy do bliskich. Bo po co wysilać się samemu, kiedy można za parę groszy mieć kłopot z głowy. Ponadto Theodore wiedzie płyciutkie rozmówki z ludźmi ze swego otoczenia. Psychiczna beznadzieja, w której nie ma bliskości nie mówiąc o przyjaźni czy uczuciu.
I w ten świat z impetem wchodzi inteligentna maszyna z atrakcyjnym głosem, maszyna z którą można pogadać na różne tematy, można podyskutować i nawet się posprzeczać. Theodore wpada we własne sidła, ponieważ to co miało być dla niego odskocznią od nudy, staje się nieodzowne i stopniowo przejmuje nad nim emocjonalną władzę. Czy jest to możliwe, owszem możliwe, pod warunkiem, że będą ku temu okoliczności. Panuje przekonanie, że człowiek jest kowalem własnego losu, nośny to i sławiący homo sapiens pogląd. Sądzę, że tak na prawdę mamy niewiele możliwości wyboru, bowiem żyjemy w określonych warunkach psychospołecznych.
Film niesie czytelne przesłanie; zróbmy już dzisiaj tak aby w przyszłości nasi następcy nie wpadali w siec sztucznej inteligencji. Samotność już staje się udziałem coraz większej liczby ludzi [nie tylko staruszek z przysłowiowym pieskiem] Mamy już całe rzesze samotnych w sieci, a to już niewielki krok do elastycznej sztucznej inteligencji wyposażonej w ogromną bibliotekę wzorców reakcji i odpowiedzi na ludzkie sygnały.
Cieszmy się dopóki można, bliskością i przyjaźnią i nie zaniedbujmy jej. 
Drobna uwaga techniczna. Wpadłam w popłoch, kiedy z ekranu popłynął opis bohatera, na to nie byłam przegotowana. Może przed opisem krótka informacja, że Bedzie opis a potem film. 
 
Opinia z dnia 29.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Annę Ch.

Witam serdecznie. Zaczynając oglądać a raczej słuchać film "Ona" zastanawiałam się -co to ma być ? Ludzie mówiący do jakichś systemów operacyjnych ? Oj to nie moja bajka. No ale w miarę oglądania film mnie zaciekawił .Najbardziej zainteresowało mnie uczucie rodzące się pomiędzy człowiekiem a systemem operacyjnym. To było takie nierealne a zarazem niesamowite. Theodore pokazywał Samantha’e  piękno tego świata .To było czymś niezwykłym, podobnie jak ich seks. Mówiąc szczerze liczyłam, że Theodore zakocha się w Amy po jej rozstaniu z partnerem a nie w systemie operacyjnym... Podobały mi się słowa Catherine, która zapytała Theodore czy boi się prawdziwych kobiet i prawdziwego uczucia związując się z Samanthą? To było trafnie postawione pytanie. Odnosiłam bowiem wrażenie, iż główny bohater po rozstaniu z żoną bał się założenia nowego związku. Wolał miłość wirtualną bo myślał, że będzie ona bezkonfliktowa. Niestety pomylił się - Samantha również miała pewne oczekiwania i również można ją było zranić. Theodore myślał ,iż będzie dla niej tym jedynym - niestety bardzo się rozczarował gdy okazało się ,że tak nie jest. Mimo wszystko nie chciał zakończyć tego związku. Załamał się bardzo gdy Samantha oznajmiła mu, że odchodzi-tak samo jak inne systemy operacyjne. 
Zakończenie filmu pozytywnie mnie zaskoczyło. Nie wyobrażam sobie bym ja sama potrafiła obdarzyć tak głębokim uczuciem jakiś system operacyjny w komputerze... Wolę zakochać się w prawdziwym mężczyźnie , móc czuć jego dotyk, bliskość, oddech na moim ciele, muśnięcie warg... Czyż to nie jest przyjemniejsze ? Wiem, że być z kimś nie jest łatwo bo zdarzają się konflikty ale zawsze można ponegocjować i spróbować znaleźć jakiś 
kompromis. Uwierzcie mi nie zamieniłabym mojego mężczyzny w realu na głos mężczyzny w kompie. Theodore bardzo cierpiał po rozstaniu z Catherine ale moim zdaniem powinien poszukać miłości w realu a nie w świecie wirtualnym. Takie urządzenia są fantastyczne ale powinny pomagać ludziom w życiu codziennym.
W obecnych czasach komputery bardzo ułatwiają nam życie ale nie zastąpią nam prawdziwego przyjaciela czy partnera. I niech tak zostanie bo przyjaźń międzyludzka i miłość są najpiękniejsze! Nie uciekajmy do komputerów tylko spotykajmy się częściej ze znajomymi . To takie miłe. Kiedyś ludzie więcej czasu poświęcali sobie nawzajem a obecna młodzież siedzi z nosem przy komputerze zapominając o Bożym świecie i to jest niepokojące. Oby ich nie dopadły wirtualne miłości i przyjaźnie. To by była katastrofa... Ja stawiam na realizm. 
Autodyskrypcja była bardzo pomocna a głos Pana Mariusza jak zwykle czarujący. Muzyka też była odpowiednia do danej sceny. Bardzo spodobała mi się melodia skomponowana przez Samanthę i słowa później ułożone do niej i zaśpiewana przez nich 
oboje. Powstała bardzo romantyczna piosenka. W sam raz na romantyczny wieczór we dwoje... 

Opinia z dnia 29.08.2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Mariusza K.

Podziękowania dla Rady Programowej za wybór filmu oraz dla Pani Moderator za wprowadzenie. 
Pan Adam Spiegel jest jednym z  artystów, subiektywnie oczywiście, który nie potrzebują wielkich budżetów aby robić dobre filmy. Krytycy, krytykami dla oglądacza film „Ona”,  zasługa niesamowitego scenariusza,  to literatura z szyldem realizm magiczny, którego powab zawsze nęci. Interesująco mamiąca  treść, wzbogacona znakomitą audiodeskrypcją,  nie fantastyczny obraz, obraz  jest realistyczny w namacalny sposób. Marzenia, pragnienia, pożądanie mistrzowsko odegrane  poprawiają atrakcyjność cierpkiego snu o sukcesie w amerykańskiej codzienności. Tęsknota za idealnym, spełnionym związkiem jest uniwersalna pod każdą długością i szerokością geograficzną i świat sztuki to docenił.
Przy filmie „ Być jak John Malkovich”  scenarzysta i reżyser  intrygował zapożyczeniami z literatury pełnej dziwów i magii, omawiany w IKF ON film oferuje mi  świat kuglarzy. Muzyka zwiewna jak myśl która pozwala na indywidualne skojarzenia dopełnia urok. 
Pan Spike Jonza ma swój alternatywny świat i swoich fanów dla oglądacza to ciekawe ale nazbyt amerykańskie jak na środkowo europejskie  korzenie.  

Opinia z dnia 29 08 2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Zbigniewa G.

Pierwszą rzeczą, jaka przyszła mi do głowy po obejrzeniu filmu „Ona” było pytanie czy to jeszcze jest fantastyka naukowa? A może świat przedstawiony w filmie wcale nie odbiega od rzeczywistości? 
Komputery, tablety, telefony czy inne urządzenia potrafią przecież mówić i chyba nikogo już to nie dziwi. Rozwiązania takie są szczególnie przydatne dla niewidomych – choć nie tylko. 
Projekcja filmu w IKFON zbiegła się w czasie z premierą najnowszej wersji systemu Windows. Jedną z nowości w tym systemie jest tzw. Asystent głosowy. Funkcja, dzięki której możemy, podobnie jak bohater filmu, porozumiewać się z komputerem za pomocą głosu. Poza typowymi poleceniami dotyczącymi obsługi komputera jak uruchamianie programów, wysyłanie maili itp. możemy zagadnąć asystentkę np. „jak się masz?” i otrzymamy dowcipną odpowiedź.
Wiem, że obecnie ta funkcja nie jest dostępna m.in. dla języka polskiego, ale to tylko kwestia czasu. W filmie nie przedstawiono polskich realiów, a ludzie posługujący się np. językiem angielskim mogą już prowadzić całkiem długie konwersacje ze swoim komputerem czy telefonem. Oczywiście system przedstawiony w filmie potrafił prowadzić bardzo wyrafinowane rozmowy – technologicznie był więc bardziej zaawansowany. I to jest jednak tylko kwestią czasu. Raczej prędzej już niż później będziemy prowadzić z naszymi urządzeniami coraz bardziej naturalną konwersację. A czy będzie to windowsowa Cortana, apple’owa Siri czy filmowa Samanta, to kwestia wyboru klienta.
Należę do pokolenia, które pamięta jeszcze świat bez wszechobecnych komputerów, telefonów komórkowych, łączy internetowych… Zauważam niestety, że wraz z pojawianiem się coraz to nowych metod na porozumiewanie się ludzie coraz bardziej zamykają się na innych. To, co miało nam ułatwiać kontakt sprawia, że mamy dla siebie coraz mniej czasu.
Nie odkryję Ameryki stwierdzeniem, że coraz więcej ludzi szuka ucieczki przed różnymi niepowodzeniami ze świata realnego . Pozorne rozwiązanie swoich problemów odnajdują w świecie wirtualnym.
Bohaterowi nie udało się zbudować szczęśliwego związku z żoną. Ucieka więc do świata wirtualnego- tylko trochę bardziej zaawansowanego technologicznie od otaczającej nas rzeczywistości. Tłum podobnych mu samotnych ludzi, dla których głównym towarzyszem życia stał się komputer, to bardzo smutny obraz.
Na szczęście filmowa Samanta była uczciwa. Nie wykorzystywała osobistych zwierzeń do celów marketingowych takiej, czy innej korporacji. Nie padła także ofiarą cyberprzestępców – po prostu odeszła… Widzimy wówczas bardzo wyraźnie reakcję człowieka na utratę obiektu swych uczuć i potrzebę wypełnienia pustki.

Opinia z dnia 29 08 2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Marię S.

Oglądając film „Ona” moje myśli toczyły się w różnych kierunkach. Niesamowity jest rozwój techniki w celu zaspakajania ludzkich potrzeb w miarę ich powstawania. Zastanawiałam się nad wykorzystywaniem możliwości wirtualnego świata do spełnienia potrzeby kontaktu i obcowania z kimś innym. Otoczeni ludźmi często czujemy się samotni, niezrozumiani. Już dziś można uformować swoją wirtualną rzeczywistość tworząc awatar, wcielając się w osobowość, którą chciałoby się posiadać. Można stworzyć sobie świat pełen przyjaciół i żyć wirtualnie w wyimaginowanym środowisku w pełni zadowolenia odizolowując się od odrzucanej przez nas rzeczywistości. Człowiek szuka własnych sposobów na ucieczkę od samotności lub jej wypełnienia, niezależnie od epoki, w jakiej żyje. Jedni zagłębiają się w lekturach a drudzy pójdą na ryby obcować z przyrodą w ciszy, inni wyruszą w podróż a ktoś inny usiądzie przed komputerem, wszystko w miarę możliwości, chęci i dostępnych narzędzi do wykorzystania. Czy świat rzeczywiście może kiedyś tak wyglądać jak wizja w przedstawionym nam obrazie? 
Jednym z proponowanych nam narzędzi jest nowy system operacyjny, sztuczna inteligencja, którą w swojej wizji przyszłości przedstawiają twórcy filmu „Ona”.
Samotność Theodore i ciągła praca przy komputerze pociągnęła go do wykorzystania nowego systemu w celu zapełnienia pustki pozostałej po ciężkim rozstaniu z ukochaną. Zaprogramowana Samantha staje się czymś niezastąpionym. Wzbudza głębokie uczucie, towarzyszy mu w jego codzienności wypełniając jego duchowe potrzeby i na pozór nie tylko duchowe. Intymność staje się złudna, wyimaginowanej kobiety, którą tak pokochał nie może mieć na własność. Dramatem jest uświadomienie sobie, że dzieli się Samanthą z innymi użytkownikami sieci, że jest ona w takich samych relacjach duchowych i zmysłowych z tysiącami innych ludzi. I trach, bolesne zakończenie dla wrażliwego Theodore. Zastanawiająca i intrygująca wizja przyjaźni i miłości 
Nie mogłam zaakceptować pomysłu wcielenia się Isabelli w Samanthę. Nie uznałam za dobry pomysł Samanthy, która sama zdecydowała o znalezieniu wydawcy dla wybranych listów. Nie mogłam zaakceptować faktu, że sztuczna inteligencja podejmuje decyzję bez porozumienia, mimo iż dla Theodore, Ona była już bardziej kimś osobowym, niż sztucznym wytworem.
Pomysł na scenariusz dobry i w moim odczuciu zasłużył na Oscara, choć sama nie chciałabym brać udziału w takiej wizji świata, w której ludzie wyręczają się nawet w pisaniu listów do najbliższych.
Podobała mi się muzyka, która nastrajała w miarę rozwijania się fabuły, choć do samego filmu z biegiem wydarzeń odnosiłam się z coraz większą rezerwą. 
Dobrym pomysłem jest opis postaci i urządzeń na początku filmu. Audio deskrypcja była pomocna w stworzeniu obrazu wypełniając fabułę i w moim odczuciu nie kolidowała z lektorem filmu. 

Opinia z dnia 30 08 2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Irenę W.

Obejrzałam film "Ona" i muszę napisać że film mi się nie podobał. Lubię filmy z tego gatunku  ale ten nie wywarł na mnie wrażenia pozytywnego, pewnie dlatego że tak mało było w nim akcji. Może w przyszłości przy tak szybkim rozwoju informatyki to co się działo w filmie będzie normalne ,ale według mnie jest to film o samotności .i o uzależnieniu od komputera Główny bohater mimo że miał przyjaciół i pracę to był człowiekiem bardzo
samotnym. Podobała mi się audiodeskrypcja bo niektóre akcje w filmie bez opisów były ciężkie do obejrzenia ,chociaż nie jestem osobą niewidomą. Czekam na następny film mam nadzieję że będzie mi się bardziej podobał i obejrzę go z większym zainteresowaniem.

Opinia z dnia 30 08 2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p.p. Janinę i Stanisława D.

Kolejnym filmem obejrzanym przez nas był film ,,Ona”. Nagrodzone wieloma nagrodami dzieło, z pogranicza science fiction i melodramatu jest pozycją, którą obejrzeliśmy z wielką przyjemnością. Przede wszystkim byliśmy ciekawi  jak zostanie przedstawiona relacja człowieka z systemem sztucznej inteligencji. Wyobrażaliśmy sobie miasto przyszłości, pełne nowoczesnej technologii i pozbawione uczuć, a dostaliśmy i przeżyliśmy coś zupełnie innego.
Film opisuje relację samotnego pisarza granego przez Joaquina Phoenixa i inteligentnego systemu operacyjnego Samanthy, który przedstawiony jest jako głos. W tej roli rewelacyjnie spełnia się głos Scarlett Johansson. Samantha staje  się dla Theodora z biegiem czasu czymś więcej niż tylko asystentką. W niezwykle inteligentny sposób staje się dla niego przyjaciółką, powierniczką sekretów nawet kochanką. 
Dla nas film tak naprawdę nie jest opowieścią o sztucznej inteligencji, jest to natomiast film o emocjach , poszukiwaniu idealnego związku, oczekiwaniach wobec życia. Jest dziełem niezwykle uniwersalnym, w dzisiejszych czasach zdominowanych przez elektronikę, smart fony coraz częściej zapominamy o relacjach, bliskości. Mamy dla siebie coraz mniej cierpliwości, nie potrafimy walczyć o uczucia, boimy się zaangażowania i kolejnego zranienia.
Na uwagę zasługuje aktorstwo głównego bohatera, który wspaniale pokazuje emocje oraz aktorstwo drugoplanowe, rewelacyjna rola przyjaciółki Theodora (Amy Adams). Prostotę filmu bardzo dobrze podkreśla audio deskrypcja, która pozwala odkryć niuanse drobnych szczegółów, tak ważnych w tym filmie.
,,Ona” to niezwykle wzruszające i zabawne dzieło. Bardzo prosto nakręcone, co pomaga w pełni skupić się na relacji Theodora i Samanthy, romans człowieka z maszyną jest niezwykle trafną diagnozą dzisiejszych czasów. 

Opinia z dnia 30 08 2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Magdalenę Z.

Nie wiedziałam zupełnie czego się spodziewać zaczynając oglądać ten film. Już od samego początku nie wzbudził mojej sympatii Theodore.  Wydawało mi się, jakby cały czas był niezupełnie obecny w tym świecie. Później rozbawił mnie moment, kiedy system operacyjny był dostosowywany do jego potrzeb. Niesamowite było jak szybko to coś uzależniło Theodore’a od siebie. Zaskakujące, że ludzie przestali szukać bliskich 
bezpośrednich relacji z innymi zamieniając to na wirtualny kontakt z równie nieprawdziwymi osobowościami. Bo któż może wiedzieć, kto kryje się pod osobą, z którą właśnie się rozmawia, do której się przywiązuje. 
Okazuje się wreszcie, że uczucia, pragnienia, marzenia żywione są do jakiegoś wyobrażenia, kogoś, kogo chce się mieć, a nie do rzeczywistej osoby. Theodore też sobie wyobrażał żywą istotę pod postacią Samanthy. Dowodem na to jest chociażby jego reakcja, kiedy po włączeniu nie usłyszał głosu Samanthy podczas aktualizacji systemu albo kiedy 
dowiaduje się, że nie jest jedynym, z kim ona rozmawia. Jak widać ludzie nie mogąc zaspokoić swoich potrzeb szukają jakiegoś sposobu, który mógłby choć w części pomóc im w otrzymaniu tego, czego potrzebują. Ale samotności, tej pustki nie zapewni nierealna istota.
Audiodeskrypcja była na bardzo wysokim poziomie. Wspaniale się tego słuchało.

Opinia z dnia 30 08 2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Beatę M.

Bardzo się cieszę,że De Facto wybrało dla swoich klubowiczów tak wspaniały film.
Jestem pod dużym wrażeniem scenariusza filmu. Myślę, że w niedalekiej przyszłości być może takie systemy operacyjne rzeczywiście będzie można mieć w swoim komputerze. Jednak uważam, że powinny być opracowane granice systemowe i układ typu przyjaciel,
ale nie romans byłby odpowiedniejszy. Niestety łatwo się zaangażować, ale trudniej potem wcielić w życie taki "związek z systemem operacyjnym"
Jesteśmy ludźmi i bliższe relacje z komputerem mogą doprowadzić nawet do wielu depresji i samobójstw w momencie, gdy zepsuje się komputer. Jest to temat rzeka .Film oceniam jako cudowny i fenomenalny.

Opinia z dnia 30 08 2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Emilię Ś.

W tym miesiącu otrzymaliśmy do obejrzenia w ramach Klubu filmowego film pod tytułem ”Ona”. Film ten bardzo mnie zaskoczył. Jestem osobą starszą, ale mającą wiedze o komputerach i możliwości korzystania z nich. Znam Facebook, wiem co to są komunikatory nie tylko komputerowe ale i telefoniczne, ale historia, którą tym razem mogłam obejrzeć była naprawdę niesamowita. Film oglądało mi się bardzo trudno. Tylko dzięki świetnemu wprowadzeniu pani moderator Marii Niesiołowskiej i dobrej audiodeskrypcji mogłam go zrozumieć. Od początku wzbudził moją ciekawość. Poczucie samotności nie jest mi obce. Mieszkam od lata sama, ale nigdy się chyba nie przyzwyczaję do tego. Więc bohater filmu miał moją sympatię od samego początku.
Fabuła nie byłą wartka, ale wiele retrospekcji i mimo wszystko brak doznań wzrokowych  zdecydowanie utrudnił jego odbiór. Historia odkrywania nowego systemu komputerowego, inteligentnego, współczującego, rozmawiającego z głównym bohaterem jak z dobrym przyjacielem była zaskakująca. Nie sądziłam, że  można się zaprzyjaźnić z komputerem. Ale trzeba przyznać, że głos Samanthy – czyli aktorki Scarlett Johanson był czarujący.  Rozwijające się uczucie między człowiekiem i systemem komputerowym wydało mi się dziwne, ale jakby w tej całej sytuacji możliwe. Nasz bohater, Theodore, ciepły, miły człowiek, po tym jak wyleciał z pracy w ważnej gazecie i zakończył związek zajmuje się pisaniem listów na zlecenie. Ma na co dzień do czynienia w przeróżnymi sytuacjami międzyludzkimi. Prawdziwymi i w tzw. realu. Wejście w świat wirtualny i nawiązanie przyjaźni, a chyba czegoś więcej z systemem komputerowym wydawałoby się niemożliwe. A jednak natura ludzka jak widać nie ma żadnych ograniczeń. Poza tym tak świetnie skonstruowany program był bardzo wiarygodny. Zastanawiałam się tylko czy jest to naprawdę możliwe. Żeby tak dać się wciągnąć przez maszynę i cos co nie istnieje w świecie rzeczywistym.  Myślę, że każdy człowiek, a szczególnie samotny szuka drugiej przyjaznej połówki. Szuka wsparcia, zrozumienia, akceptacji i bliskości drugiej osoby. Theodore znalazł sobie Samanthę, reżyser bardzo poważnie potraktował wszystkie emocje w tym filmie. Tak więc była też miłość. I do tego wcale nie miałam wrażenia, żeby Jonze wyróżniał kogokolwiek w tym filmie, więc trudno było czasem wyczuć czy to świąt realny czy już wirtualny, potraktował oba światy równorzędnie. I to było dla mnie także bardzo zastanawiające. Czy to już jest taki etap rozwoju maszyn, że są one równie inteligentne jak człowiek? Maszyna może zastąpić człowieka w przyjaźni w miłości? Jak się okazało na końcu filmu, chyba jednak nie. 
Podsumowując to nie był łatwy film. Ale takie studium psychiki ludzkiej było ciekawe i inne od dotychczasowych filmów, które oglądałam w ramach Klubu. Ponadto ogromnym atutem jest bardzo ładna muzyka, która doskonale potrafiła, moim zdaniem zilustrować emocje pokazywane w filmie.
Z pozdrowieniami dla całego zespołu

Opinia z dnia 30 08 2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Agnieszkę P.

Obejrzałam film „Ona” z wielkim zaciekawieniem, nie spotyka się często tego typu produkcji w kinematografii. Scenariusz filmu jest bardzo oryginalny i nietuzinkowy. Film pokazuje miłość robota i człowieka. Z jednej strony super, że rozwijamy się technologicznie i ułatwiamy sobie życie, a z drugiej strony jak widać na człowieka mogą czyhać różne pułapki. Wydaje mi się nieprawdopodobne aby kochać robota aczkolwiek jest to wskazówka iż ludzie poprzez postęp technologiczny zamykają się w sobie, życie realne zastępują wirtualnym, stają się introwertyczni, nie potrafią zbudować głębokiej relacji interpersonalnej, a to już może budzić niepokój. Główny bohater Theodore jest wrażliwym człowiekiem dlatego przeżywał głęboki kryzys i wciągnął się w rozmowy z super programem operacyjnym. Poskutkowało to tym, że zakochał się w niej bez pamięci i nie widział świata poza Samanthą. Film dość długi ale akcja dosyć wartka i pełna ciekawych zwrotów akcji. Autor filmu postawił widzowi wiele pytań. Czy w ogóle możliwa jest miłość do systemu operacyjnego oraz czy sztuczna inteligencja może nam zastąpić drugiego człowieka. Jak pokazał film docelowo wirtualna istota nie była w stanie zastąpić nam drugiego człowieka i życia obok niego (i jego ciała). Relacja ta prowadziła do niebotycznych problemów, których nasi bohaterowie nie byli w stanie pokonać. Jak będzie w przyszłości…? Tego nie wiemy. Myślę, że jest to bardzo dobry film, który bym poleciła.

Opinia z dnia 30 08 2015 o filmie „Ona” nadesłana przez p. Danutę Sz.

Kiedy oglądam nowy film zawsze na początku jest pierwsze wrażenie-albo mi się podoba albo nie. Są takie filmy po które z własnej woli nigdy nie sięgam-to jest właśnie taki film. Nie leży w mojej estetyce, w moim przedziale zainteresowań. Kiedy jednak czasem przełamię własne uprzedzenia i obejrzę taki film staram się doszukać w nim czegoś co mnie 
zatrzyma, co zmusi mnie do jakiejś refleksji. Tak też było w tym przypadku.
Nie mogłam oprzeć się wrażeniu pewnej nieuchronnej kolei rzeczy że zmierzamy coraz bardziej do ogromnego wyobcowania i zastąpienia naturalnych stosunków międzyludzkich stosunkami wirtualnymi. Ludzie mojego pokolenia traktują zdobycze techniki jako pomoce w życiu-my żyjemy i czasem używamy tego co może na chwilę przenosi nas w świat wirtualny. Pokolenie mojej córki żyje/przynajmniej niektórzy/w 
świecie wirtualnym i czasami wpadnie na chwilę do tzw. realu. 
Podczas oglądania nie mogłam oprzeć się wrażeni że ten film przypominał 
mi ,,Salę samobójców'' Jana Komasy i nie chodzi o treści, czy przesłania ale o jakiś nieuchwytny ładunek ,,samotności w sieci''. Nie podobał mi się ten film i nie ma dla mnie znaczenia ilość nagród i wyróżnień, odbiór innych, czy recenzje krytyków. Ale może dobrze że są takie filmy, bo ile ludzi tyle zdań i opinii, komuś może się podobać komuś nie. Poza tym to jest potrzebne żeby mieć punkt odniesienia do własnych preferencji w gustach i upodobaniach.